De oorsprong
Stel u een primitief vuur voor, omringd door kalksteen, gips en klei. De hitte brandt de steen tot poeder; met wat regen vormen poeder en stenen een vaste massa: het eerste cement.
- Ongeveer 7.500 jaar geleden, in de steentijd, werden al vloeren gemaakt door kalkhoudende aarde, zand, grind en water te binden.
- Ongeveer 4.500 jaar geleden gebruikten de bouwers van de piramide van Cheops primitieve betonsoorten.
- Griekenland bouwde aquaducten en reservoirs met dit materiaal, met vulkanische aarde als bindmiddel.
- Rome gebruikte het voor zijn grote openbare werken en verspreidde het over het rijk.
Vóór de cementen werden vette kalk, hydraulische kalk en natuurlijke cementen als bindmiddel gebruikt.
Middeleeuwen en industriële tijd
Na Rome is er nauwelijks een spoor van het gebruik tot de 13e eeuw, toen het bijvoorbeeld werd toegepast in de fundering van de kathedraal van Salisbury (Engeland).
In 1824 patenteerde Joseph Aspdin een kunstmatig hydraulisch cement, verkregen door kalksteen en klei te branden, dat hij portlandcement noemde vanwege de gelijkenis met de steen van het eiland Portland. Aanvankelijk werd het weinig gebruikt omdat de productie complex en duur was.
Vanaf het midden van de 19e eeuw werd het gebruikt in waterbouwwerken en aan het eind van die eeuw, in combinatie met ijzer, als gewapend beton voor bruggen en reservoirs. Draaiovens maakten het gebruik algemeen.
Gedrukt en decoratief beton
In de 20e eeuw ontstonden decoratieve betonsoorten: gedrukt of gestempeld, met mallen en kleuren die steen of kasseien imiteren, en gepolierd. Microcement is de evolutie ervan als dunne coating.
Vandaag lijkt portlandcement in essentie nog sterk op het gepatenteerde, al zijn de prestaties sterk verbeterd.
